Polderengels
Gisteren promoveerde onderzoeker en onderwijskundige Ton Koet op de beoordeling van de Engelse uitspraak van Nederlanders. Koet heeft gekeken hoe Nederlandstalige docenten Engels de uitspraak van het Engels van ándere Nederlanders beoordelen.
Nederlanders met een Amsterdams of Noord-Hollands accent hebben soms moeite met de uitspraak van het Engels. Bekende problemen zijn de verschillen tussen de ‘v’ en de ‘f ‘ klank en die tussen de ‘s’ en de ‘z’. Er is een duidelijk betekenisverschil tussen – bijvoorbeeld - ‘vast’ en ‘fast’ en tussen ‘lacy’ en ’lazy’.
Het is niet misschien niet zo opmerkelijk dat Nederlandse docenten Engels, het Engels van hun hoofdstedelijke landgenoten lager waarderen dan dat van andere Nederlandstaligen . Deze Nederlandse beoordelaars zullen zich makkelijker laten beïnvloeden door hun referentiekader, waaronder de eigenschappen van het Nederlands die in het Engels doorklinken. Engelstalige docenten die deze sprekers moesten beoordelen, hadden daar veel minder last van en beoordeelden vaak positiever.
Nederlandse leerlingen die deze niet-standaard variant van hun moedertaal spreken, blijken dus dubbel gehandicapt. Niet alleen is het voor hen moeilijker de Engelse uitspraak onder de knie te krijgen, ze worden ook nog eens strenger beoordeeld door hun leraren.
Meer dan dertig jaar geleden was Ton Koet mijn docent pronunciation aan de Amsterdamse Prinsengracht .Als ik er ièts geleerd heb, dan is het het uitspraakverschil tussen ‘as’ en 'ass’....
