Een Amerikaans onderzoeksteam heeft speciale software ontwikkeld waarmee het binnenkort mogelijk wordt om via je mobieltje in gebarentaal te communiceren. Deze software maakt het mogelijk om beelden van gebarentaal te comprimeren.
De verkeersorganisatie 3VO ergert zich al lange tijd aan de agressie in het verkeer. Als een weggebruiker wordt afgesneden door een andere verkeersdeelnemer of er wordt geen voorrang gegeven, roept dat niet in verhouding staande emoties op. Tikken op het voorhoofd, tonen van de middelvinger en dreigen met gebalde vuisten zijn de geëigende manieren om de ander bewust te maken van zijn stommiteit, want zelf ben je natuurlijk niet fout.
Sorrygebaar
Het kan ook anders meent 3VO. Iemand die een verkeersfout begaat en daarmee een ander hindert, zou zich daarvoor ook moeten kunnen verontschuldigen. Maar een algemeen gangbaar gebaar voor sorry bestaat nog niet. Daarom heeft 3VO aan studenten van de Hogeschool Utrecht de opdracht gegeven te onderzoeken welk gebaar het best gebruikt kan worden om sorry te zeggen. Op http://www.sorrygebaar.nl/ is het mogelijk om te kiezen uit vier vooraf geselecteerde gebaren.
Een goed gebaar?
Om een algemeen gebaar voor sorry te introduceren, is het belangrijk om ook te kijken naar de betekenis die dit gebaar al heeft in het dagelijks gebruik. Ook is het zinvol rekening te houden met de bestaande betekenissen in andere culturen. Het eerste gebaar, de gestrekte hand met open vingers, krijgt op dit moment de meeste stemmen. In Griekenland betekent dit gebaar: moutza, dat bekend staat als zeer beledigend. Het tweede gebaar, een cirkel met de vinger in de lucht, kan de ander het idee geven dat hij moet keren of – naast het hoofd gemaakt – dat hij doorgedraaid is. Het derde gebaar, op en neer bewegen van de gekromde hand, komt over alsof u de ander tot kalmte wil bedaren. En het vierde gebaar, tikken op het hoofd, lijkt erg op het slaan op het voorhoofd om aan te geven dat de ander gek is. Erg ongelukkige gebaren dus.
Meer lezen: www.managersonline.nl
Meer over Griekse gebaren
UTRECHT - ”Belgen zijn slimmer”. De aankondiging van het Allerhandenfestival, in hoofdletters en met zestien uitroeptekens, is luid en duidelijk: hoog tijd dat ook Nederland de gebarentaal als taal erkent, net als het zuidelijke buurland. Maar daar hangt een prijskaartje aan.
Het festival dat de opleiding tolk en docent Nederlandse gebarentaal van Hogeschool Utrecht donderdag hield, vroeg opnieuw aandacht voor het uitblijven van de erkenning van de taal. „Portugal, België, Zweden, Finland, Amerika”, somt docent A. Woest -zelf doof- op. „Allemaal hebben ze hun gebarentaal erkend. Maar politiek Den Haag doet moeilijk.”
De Belgische opleiding voor doventolk krijgt dan ook veel meer geld voor ontwikkeling en onderzoek, weet studieleider H. van de Neut. „Onze opleiding in Utrecht -de enige in Nederland- is een bekostigde studie, maar voor een taal die niet erkend is. Dat is wel een beetje vreemd. Bij erkenning zou de overheid meer geld beschikbaar moeten stellen, waardoor dove kinderen een groter aantal uren over een doventolk kunnen beschikken. Het aantal verwijzingen naar het speciaal onderwijs zou erdoor afnemen.”
„We blijven voor erkenning vechten”, zegt Woest via zijn tolk.
Tijdens het Allerhandenfestival maken de studenten kennis met organisaties uit hun toekomstige werkveld. Tot de gasten behoren ook vijftien studenten van de Zweedse zusteropleiding.
Een van de workshops gaat over een afstudeeronderzoek naar schelden in gebarentaal. „Die workshop zit helemaal volgeboekt”, weet derdejaarsstudente Madelein Prins. Ze vergezelt haar uitleg met gebarentaal. „Dat gaat vanzelf. Zodra ik hier de deur binnenstap, gaat er een knop om. Hier praten we de hele dag met gebaren, ook tegen horenden.”
Mevrouw M. van der Weijden (84) zit de drukte aan te zien. Met een groep bewoners uit De Gelderhorst, een bejaardentehuis voor doven in Ede, is ze te gast op de hogeschool. „Vroeger vond ik de gebarentaal maar niets, maar nu zie ik hoe die de communicatie van doven bevordert.”
Zelf kan ze de taal ’verstaan’, niet spreken. „Dat heb ik nooit geleerd. Er waren drie dove kinderen in ons gezin. We leerden liplezen en verder communiceerden we door te wijzen en mensen aan te stoten. Ik leerde mijn stem te gebruiken en nu praat ik veel, té veel. Mijn kinderen en kleinkinderen zijn allemaal horend. Wat ze zeggen, kan ik overigens niet altijd volgen.”
Van de 420 docenten aan de Utrechtse opleiding zijn er ongeveer 25 doof of slechthorend. Datzelfde geldt voor tien van de veertig docenten. „Zodra er één dove docent of student in een lokaal is, is er direct een tolk bij”, zegt Madelein Prins. „Tijdens de lessen gebarentaal wordt er niet met de stem gepraat. Daar is het dus stil. Als het dan bijna pauze is, hoor je overal buiken rommelen.”
Bron: Refermatorisch Dagblad 24/03/06
Voor het eerst in de geschiedenis van Poetry International werd dit jaar speciale aandacht besteed aan poezie in gebarentaal. Dove en horende toeschouwers konden genieten van voordrachten van gebarende dichters uit binnen -en buitenland
